Luis Buñuel'in 1967 yapımı 'Belle de Jour', sinema tarihinin en çarpıcı psikolojik dramlarından biridir. Film, dışarıdan mükemmel bir hayat süren genç ev kadını Séverine'in (Catherine Deneuve) iç dünyasındaki fırtınaları ve toplumsal normlara meydan okuyan gizli bir ikili yaşama adım atışını konu alır. Paris'in lüks apartmanları ile gizemli bir genelevin sisli koridorları arasında gidip gelen Séverine, hafta içi öğleden sonralarını 'Belle de Jour' (Gündüz Güzeli) takma adıyla fahişelik yaparak geçirmeye başlar. Bu radikal karar, onun bastırılmış arzularını, cinsel kimlik arayışını ve evliliğindeki soğukluğun kökenlerini ortaya çıkarır.

Catherine Deneuve, Séverine rolünde izleyiciyi adeta büyüleyen bir performans sergiler. Soğuk ve mesafeli duruşunun ardında kaynayan tutkuyu, suçluluk duygusunu ve özgürleşme çabasını ince detaylarla yansıtır. Bu rol, Deneuve'in kariyerinde bir dönüm noktası olmuş ve onu bir sinema ikonuna dönüştürmüştür. Yönetmen Luis Buñuel, sürrealist üslubunu bu filmde ustalıkla harmanlayarak, rüya sekansları ile gerçeklik arasındaki sınırları belirsizleştirir. Seyirci, Séverine'in fantezileri mi yoksa yaşadıkları mı olduğunu sorgularken bulur kendini.

Film, 1960'ların toplumsal cinsiyet rolleri, burjuva ahlakı ve cinsel özgürlük temalarını cesurca ele almasıyla döneminin çok ötesinde bir yapımdır. Jean Sorel'in canlandırdığı koca Pierre karakteri, geleneksel erkeklik algısını temsil ederken, genelevdeki müşteriler Séverine'in iç dünyasına açılan kapılar gibidir. 'Belle de Jour' izlemek, sadece bir film deneyimi değil, aynı zamanda insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine yapılan bir yolculuktur. Görsel estetiği, derin karakter analizleri ve unutulmaz finaliyle sinemaseverlerin mutlaka görmesi gereken bir başyapıt.