The Taking of Deborah Logan (2014), found footage tarzında çekilmiş, gerilim ve doğaüstü korku öğelerini ustaca harmanlayan bir film. Yönetmen Adam Robitel'in ilk uzun metrajlı yapımı olan film, Alzheimer hastalığı gibi gerçek ve dokunaklı bir temayı, korkunç bir doğaüstü varlık hikayesiyle birleştirerek izleyiciyi derinden sarsıyor. Hikaye, doktora öğrencisi Mia ve ekibinin, Alzheimer hastası yaşlı kadın Deborah Logan'ın hastalık sürecini belgelemek için evine gelmesiyle başlar. Başlangıçta sıradan görünen bu belgesel çekimi, Deborah'ın giderek daha tuhaf ve rahatsız edici davranışlar sergilemesiyle korku dolu bir maceraya dönüşür.

Jill Larson'ın Deborah Logan rolündeki performansı filmin bel kemiğini oluşturuyor. Larson, hastalığın yarattığı kırılganlığı ve bunun altında yatan kötülüğü inanılmaz bir inandırıcılıkla yansıtıyor. Anne Sheppard rolündeki Anne Ramsay ve kızı Sarah rolündeki Michelle Ang da güçlü destek performansları sergileyerek filmin gerçekçi atmosferine katkıda bulunuyor. Film, klasik 'cin çarpması' temasını modern ve tıbbi bir bağlama oturtarak, izleyicinin 'bu bir hastalık mı yoksa doğaüstü bir olay mı' sorusunu sürekli akılda tutmasını sağlıyor.

Korku öğeleri, ani sıçratmalardan ziyade, yavaş yavaş derinleşen bir psikolojik gerilim ve rahatsız edici görüntüler üzerine kurulu. Özellikle kamera kayıtlarının ve görüntülerin kullanıldığı sahneler, found footage türünün etkili örneklerinden. 90 dakikalık süresi boyunca tempo düşmüyor ve finaliyle izleyicide uzun süre silinmeyecek bir etki bırakıyor. Gerçek bir hastalığın trajedisi ile doğaüstü korkuyu iç içe geçiren bu film, sadece korku tutkunlarını değil, iyi kurgulanmış psikolojik gerilim seven herkesi ekran başına kilitleyecek türden. Görsel efektlerden ziyade oyunculuk ve atmosferle korkuyu inşa eden, türünün nadir ve başarılı örneklerinden biri.